Και πάλι στο ΣτΕ για τον τηλεοπτικό χρόνο

Φαίνεται ότι το σύστημα εξακολουθεί να αντιστέκεται. Τα είπαμε και πιο πριν - ήμασταν σίγουροι ότι το σύστημα θα επιχειρήσει να μας φιμώσει εκ νέου. Η υπουργική απόφαση για την κατανομή του τηλεοπτικού χρόνου φρόντισε να κατανείμει χρόνο μόνο στα κόμματα που εκπροσωπούνται στη Βουλή (ακόμη και σε όσα, βάσει του Κανονισμού της Βουλής, δεν συγκροτούν κοινοβουλευτική ομάδα, όπως η Δημοκρατική Συμμαχία και η Κοινωνική Συμφωνία). Εμάς μας αγνόησε, σύμφωνα με την πρακτική που είχε ακολουθηθεί και στο παρελθόν, και κατά την οποία η απόφαση για τα υπόλοιπα κόμματα εκδιδόταν μετά την ανακήρυξη των συνδυασμών τους από τον Άρειο Πάγο ("Και πού ξέρετε ότι θα ανακηρυχθούν οι συνδυασμοί σας από τον Άρειο Πάγο, για να δικαιολογείται ο τηλεοπτικός χρόνος που θέλετε;" - "Για τα άλλα, τα «κοινοβουλευτικά» κόμματα, πώς το ξέρετε, δηλαδή;").

Δεν πάει να έχει ήδη αποφανθεί η Ολομέλεια του Συμβουλίου της Επικρατείας για το θέμα αυτό, δεν πάει να έχει πει με τον πιο κατηγορηματικό τρόπο ότι είναι παράνομο να ορίζεται διαφορετική αφετηρία έναρξης της προεκλογικής προβολής των διαφόρων κομμάτων - το κομματικό καρτέλ εξακολουθεί το χαβά του. Εμείς τι να κάνουμε; Πάλι προσφύγαμε στο Συμβούλιο της Επικρατείας. Αυτή τη φορά, όμως, για να μη βγει η απόφαση κατόπιν εορτής, ζητήσαμε το Δικαστήριο με προσωρινή διαταγή να ρυθμίσει προσωρινά το ζήτημα της προβολής μας από τα ραδιοτηλεοπτικά μέσα. Ο Πρόεδρος του Δικαστηρίου κ. Παναγιώτης Πικραμμένος δέχθηκε την αίτησή μας και εξέδωσε προσωρινή διαταγή (πράγμα που είναι πάρα πολύ σπάνιο σε κανονιστικές πράξεις), με την οποία διατάσσεται η Διοίκηση να εκδώσει μέχρι αύριο (Κυριακή, 22 Απριλίου 2012) την κοινή υπουργική απόφαση που απαιτείται, για να ρυθμισθεί και ο δικός μας τηλεοπτικός χρόνος.

Η σημασία της αποφάσεως αυτής δεν μπορεί να παραγνωρισθεί: το Δικαστήριο επεμβαίνει και αναγκάζει τη Διοίκηση να ανακαλέσει τη φίμωσή μας (ανοίγοντας το δρόμο, φυσικά, και για άλλα κόμματα νεοπαγή ή μη-εκπροσωπούμενα στη Βουλή, που θα μπορούν να προβάλλονται). Το πρακτικό αποτέλεσμα θα φανεί αύριο, με την έκδοση της νέας αποφάσεως, οπότε για το θέμα αυτό τα ξαναλέμε τότε! 

ΥΓ. Τη Δράση και τη Φιλελεύθερη Συμμαχία εκπροσώπησαν στο Συμβούλιο της Επικρατείας κατά τη συζήτηση της προσωρινής διαταγής ο Γιάννης Κτιστάκις, ο Αντύπας Καρίπογλου, ο Τάσος Αβραντίνης και ο γράφων.

Από πού βρίσκονται τα χρήματα των κομμάτων;

Ένα ερώτημα, που θα μπορούσε να αποτελέσει το θέμα σεμιναρίου πολιτικής επιστήμης, στην Ελλάδα δεν μπορεί να ξεφύγει από ένα συσχετισμό με την κατάντια του πολιτικού συστήματος και, ιδίως, με την υποκρισία που περισσεύει στα δύο μεγάλα κόμματα. Τα πολιτικά κόμματα στην Ελλάδα έχουν ως βασικό έσοδο την επιχορήγησή τους από το κράτος. Η επιχορήγηση αυτή είναι ιδιαιτέρως γενναία (περίπου 10 ευρώ ανά ψήφο, όταν η αντίστοιχη αναλογία στη Γερμανία είναι 0,70 ευρώ - 70 λεπτά! - ανά ψήφο)*, αλλά ούτε κι αυτή αρκεί στα κόμματα. Τα ελληνικά πολιτικά κόμματα επιπλέον δανείζονται σημαντικά χρηματικά ποσά από πιστωτικά ιδρύματα (κυρίως την Αγροτική Τράπεζα) και χρωστούν σήμερα σε τράπεζες περίπου 250 εκατομμύρια ευρώ. Πέρα από αυτά, υπάρχουν κι άλλοι «νόμιμοι» τρόποι, με τους οποίους ενισχύονται από το κράτος (λ.χ. με διάθεση αποσπασμένων δημοσίων υπαλλήλων). Δικαιολογούν αυτά τα υπέρογκα ποσά, αναφέροντας ότι είναι απαραίτητα για την ορθή λειτουργία της δημοκρατίας και για να μην εξαρτώνται από μεγάλα συμφέροντα.

Πρόκειται για μία στάση τόσο εμφανώς υποκριτική, που απορεί κανείς πώς εξακολουθούν να τολμούν τα κόμματα να την διατηρούν. Οι υπέρογκες επιχορηγήσεις δεν έχουν γλιτώσει τα κόμματα από φακελάκια (βλ. υποθέσεις Τσουκάτου και Μαντέλη), ούτε φαίνεται να έχουν οδηγήσει σε ουσιαστική καταπολέμηση της διαφθοράς. Αντιθέτως, έχει λειτουργήσει, ώστε να δώσει σημαντικά αθέμιτα πλεονεκτήματα στα κόμματα του συστήματος σε σχέση με οποιονδήποτε μπορεί να τα απειλήσει. Με δικά μας χρήματα, εκτός από τους κομματικούς στρατούς που τρέφουν (το κάθε ένα από τα δύο μεγάλα κόμματα έχει τουλάχιστον 250 υπαλλήλους, όσους και ένα μεγάλο γερμανικό κόμμα, όπως το SPD), μπορούν να ξοδεύουν για διαφήμιση και προβολή, η οποία δεν τους στοιχίζει τίποτε. Επίσης, έχουν ήδη εκχωρήσει τις μελλοντικές επιχορηγήσεις τους ως εξασφάλιση των δανείων που λαμβάνουν από τις τράπεζες. Φυσικά, αξιοποίησαν την κοινοβουλευτική τους πλειοψηφία, προκειμένου να αποφύγουν να πληρώσουν τις υποχρεώσεις τους και να ξεφύγουν την εκχώρηση που έχουν ήδη παραχωρήσει, ορίζοντας ότι οι δόσεις των επιχορηγήσεων που θα εκταμιευθούν θα είναι ακατάσχετες και ανεκχώρητες.

Δημόσια χρηματοδότηση, που προβάλλεται ως αναγκαία για τη διατήρηση της διαφάνειας στην πολιτική ζωή, σημαίνει ότι τα κόμματα που έχουν την πλειοψηφία έχουν το μαχαίρι και το πεπόνι. Αποφασίζουν να χορηγήσουν στους εαυτούς τους κάθε προνόμιο που φαντάζονται. Είχαν προτείνει στο όχι και πολύ μακρινό παρελθόν να είναι η χρηματοδότηση των κομμάτων αποκλειστικά δημόσια - με αυτόν τον τρόπο, όχι μόνο θα έγιναν στους εαυτούς τους τεράστια χρηματικά ποσά, αλλά θα απέκλειαν και την ιδιωτική χρηματοδότηση, τις συνδρομές ή τη συμμετοχή των μελών, στα υπόλοιπα κόμματα. Αν με το σημερινό σύστημα οι καταχρήσεις είναι τόσο έντονες, μπορεί εύκολα κάποιος να καταλάβει τι έχει να γίνει, εάν αποκλεισθεί η ιδιωτική χρηματοδότηση. Και δεν πρέπει και να ξεχνάμε και το εξής: ότι τα χρήματα των κομμάτων είναι απαραίτητα, για να μπορέσουν αυτά να προβάλουν τις θέσεις τους ή, ειδικά για τα νεοπαγή κόμματα, για να αποκτήσουν στοιχειώδη αναγνωρισιμότητα, για να έχουν τη δυνατότητα να γνωστοποιήσουν τις θέσεις τους στο εκλογικό σώμα. Έτσι, η ασφυξία που θα επιβαλλόταν (ιδίως στα κόμματα εκτός συστήματος) με την απαγόρευση της ιδιωτικής χρηματοδότησης θα είχε ως αποτέλεσμα να μην μπορέσουν αυτά ποτέ να επικοινωνήσουν πραγματικά με τους ψηφοφόρους.

Ποιος έχει να κερδίσει από αυτή την κατάσταση; Οι ψηφοφόροι, στους οποίους δεν θα μπορέσουν τα εκτός συστήματος κόμματα να μεταφέρουν τις θέσεις τους; Το δημόσιο; Όχι βέβαια. Θα ήταν μία ρύθμιση σκανδαλωδώς ευνοϊκή υπέρ των κομμάτων που σήμερα είναι στην εξουσία και που έχουν συμφέρον να αποτρέψουν με κάθε μέσο να ακούγονται φωνές των λοιπών κομμάτων. Ειδικά μετά την τελευταία τροπολογία για τη χρηματοδότηση των κομμάτων, είναι σαφές: δημόσια χρηματοδότηση σημαίνει διαιώνιση της κυριαρχίας των κομμάτων που ήδη νέμονται και σπαταλούν (προς όφελός τους) το δημόσιο χρήμα. Εξακολουθείτε να τους εμπιστεύεσθε;

* Η Δράση και η Φιλελεύθερη Συμμαχία έχουν δεσμευθεί ότι, εάν τους δοθεί κρατική επιχορήγηση, θα παραιτηθούν από αυτήν στο βαθμό που υπερβαίνει τα 0,70 ευρώ ανά ψήφο που έλαβαν στις εκλογές.

Το σποτάκι της Δράσης - και γιατί ξεκινούμε από τώρα

Πολλοί φίλοι μας έχουν ήδη δει στην τηλεόραση το παρακάτω σύντομο διαφημιστικό σποτάκι:

Μας ρώτησαν: γιατί το προβάλλετε από τώρα; Δεν θα είναι πολύ πιο χρήσιμο να προβληθεί μετά την επίσημη έναρξη της προεκλογικής περιόδου; Υπάρχουν δύο λόγοι, για τους οποίους το σποτάκι ήδη προβάλλεται από τώρα.

Ο πρώτος έχει να κάνει με το επιχείρημα που χρησιμοποιείται εις βάρος μας, ότι δήθεν ψήφος προς τη Δράση και τη Φιλελεύθερη Συμμαχία είναι χαμένη ψήφος, επειδή πολλοί δεν ξέρουν καν ότι κατεβαίνουμε στις εκλογές. Είναι μεγάλη ανάγκη να γίνει ευρέως γνωστή η κάθοδός μας όσο πιο νωρίς γίνεται, για να αποτυπωθεί και στις δημοσκοπήσεις (όπου δεν περιλαμβάνουν καν στις επιλογές προς τους ερωτωμένους τη Δράση και τη Φιλελεύθερη Συμμαχία). Εάν υπάρξει μια αλλαγή στις δημοσκοπικές μετρήσεις, θα δημιουργηθεί μια δυναμική υπέρ μας, καθώς δεν θα μπορεί κανείς να θεωρεί εκ των προτέρων χαμένη την ψήφο προς εμάς.

Ο δεύτερος, όμως, έχει να κάνει με κάτι βασικότερο: με τους περιορισμούς που πιθανότατα να επιβληθούν στην προεκλογική προβολή μας μέσω του ραδιοφώνου και της τηλεόρασης κατά την προεκλογική περίοδο. Σύμφωνα με τη νομοθεσία, ο Υπουργός Εσωτερικών καθορίζει πόσο τηλεοπτικό χρόνο μπορεί να διαθέτει κάθε κόμμα. Ο χρόνος αυτός διατίθεται υποχρεωτικά δωρεάν για τα κόμματα, τα οποία δεν μπορούν, ούτε με δικά τους έξοδα, να προβληθούν περισσότερο. Στο πλαίσιο της νομοθεσίας αυτής εκδόθηκε μία απόφαση από τον κ. Παυλόπουλο, εν όψει των Ευρωεκλογών του 2009, με την οποία η Δράση δικαιούτο μόλις δύο λεπτά προβολής από τα κανάλια. Η Δράση προσέφυγε με αίτηση ακυρώσεως στο Συμβούλιο της Επικρατείας κατά της αποφάσεως αυτής και δικαιώθηκε, αλλά μετά το πέρας των εκλογών. Για να μην έχουμε την ίδια τύχη και σε αυτές τις εκλογές, προσπαθούμε να εκμεταλλευθούμε όσο γίνεται το χρόνο πριν τις εκλογές και, για το λόγο αυτό, το σποτάκι παίζει ήδη από τώρα. Λεπτομέρειες για το νομοθετικό καθεστώς και τον προηγηθέντα δικαστικό αγώνα μπορείτε να διαβάσετε εδώ.

Πάντως, γίνεται κατανοητό ότι είναι βασική ανάγκη για εμάς να διαδοθεί σε όσο περισσότερους ανθρώπους γίνεται η κάθοδός μας στις εκλογές. Μόνο έτσι θα μπορέσει να σπάσει το εμπάργκο, που επιχειρείται να μας επιβληθεί από το δικομματικό καρτέλ.